Istniała obawa, że w wypadku dalszego zaostrzania' się sytuacji stanie się on sektorem wrogim, hamującym posunięcia gospodarcze władzy ludowej, a przecież nie można zostawić panowania nad częścią gospodarki narodowej w rękach elementów wrogo nastawionych do socjalizmu.
Drugim czynnikiem (który zresztą łączy się z pierwszym) było mechaniczne naśladownictwo radzieckich wzorów. Ale w Rosji rozstrzygnięcie losu sektora kapitalistycznego na rzecz polityki wypierania nastąpiło w zupełnie innych warunkach. Tam, jak już wspomnieliśmy, cała burżu-azja w czasie wojny domowej stanęła po stronie wroga, wobec czego innej możliwości w owym okresie nie było.
Dalsze zadanie władzy socjalistycznej to integracja z gospodarką socjalistyczną gospodarki drobno towarowej, przede wszystkim rolnej i rzemieślniczej, a następnie jej socjalistyczne przekształcenie. Już klasycy marksizmu, a przede wszystkim Engels, wskazywali na tę drogę, którą dalej rozwinął Lenin. Polega ona ną uspołecznieniu drobnotowarówej produkcji przez jej uspółdzielczenie. Engels pisał o tym omawiając kwestię chłopską we Francji i Niemczech. Wielki plan spółdzielczy Lenina realizowany potem w Związku Radzieckim opierał się na tej właśnie koncepcji.
| |
|